• RSS

piątek, 5 sierpnia 2011

Przy jedzeniu się (nie) czyta! - "...mój diabeł stróż"

Dziś kolejna recenzja z copiątkowego cyklu Przy jedzeniu się (nie) czyta! Niezwykła przyjaźń czy zwykła miłość? Oceńcie sami.
(Nie wiesz o co chodzi? Informacje o moim copiątkowym cyklu felietonów kulinarno-literackich Przy jedzeniu się (nie) czyta! znajdziesz tutaj!)



Czy można pisać do siebie tak, żeby uczucie niemal wylewało się z koperty, parowało z kartek i iskrzyło pod piórem? Oni robili to przez ponad 20 lat.

Ona - 20-letnia świeżo upieczona studentka. On - 18-letni sławny już pianista. Za dwa lata zostanie najmłodszym w historii laureatem Konkursu Chopinowskiego. Za trzy - wyjedzie do Brukseli grać koncerty. Za pięć lat będzie już miał na koncie 500 występów odbytych w ciągu ostatnich trzech lat: recitali, koncertów z najlepszymi dyrygentami i orkiestrami świata, do tego własne płyty, nagrania dla radia i telewizji.

Ale póki co jest rok 1953, Halina Janowska zjawia się na balu kostiumowym w warszawskim konwersatorium, jako jedyna bez przebrania. Jak się okazuje, do czasu. Bo oto pojawia się Andrzej Czajkowski ubrany w czarny garnitur. Ktoś ich sobie przedstawia: "To jest Halina, a to Andrzej Czajkowski". Stoi onieśmielona, podczas gdy chłopak zachłannie lustruje ją wzrokiem. Chwilę potem ciągnie ją już za rękę w stronę pustej sali lekcyjnej. W środku rzuca: "Rozbierz się". A ona nie wiedząc co ma robić, jak stała, tak stoi. On powtarza: "Rozbierz się". I dodaje: "To jest bal kostiumowy. Możemy zamienić ubrania".
I tak na warszawskim balu kostiumowym w 1953 roku nie było już nikogo bez przebrania.

Mój diabeł stróż to zbiór listów Haliny Janowskiej i Andrzeja Czajkowskiego. Listów bardzo osobistych, toczących się trochę poza historią i kontekstem politycznym. Pisali do siebie przez 26 lat, z czteroletnią przerwą, od roku 53. do 82. (kiedy Andrzej zmarł). O wszystkim: jego koncertach, jej pracy, jego sukcesach, jej rodzinie. Pomimo dwukrotnego małżeństwa Haliny i jej córki, Basi, oboje nadal myśleli o wspólnym dziecku. Nazywali to w listach "sprawą Daniela" (imię ich przyszłego synka), poruszali kwestię ewentualnej zgody Marka, pierwszego męża Haliny.


Jak nic ciśnie się na myśl pytanie o ich wzajemne relacje. Czy to była jeszcze niezwykła przyjaźń, czy już zwykła miłość? Albo może przyjaźń, która miłość udawała. Takie niby nic, a jednak. Oboje wiedzieli o co chodzi. I czytelnik też wie. Albo raczej - domyśla się.

Nigdy nie napisali do siebie otwarcie: kocham Cię, wyjdź za mnie, mówię to na poważnie. Ich korespondencja pozostawała w sferze domysłów i niedopowiedzeń. I mimo, że Andrzej wielokrotnie pisał Halinie, ze żyć bez niej nie może, oboje wiedzieli jak należy to odebrać i jakiej odpowiedzi się spodziewać: ja bez Ciebie też, a jak koncerty? Jak trasa? Czy jesteś zdrowy? I gra toczyła się dalej.


Grali ze sobą słowami, zachowując pozory dystansu, za którym miałam wrażenie, że chowa się uczucie dużo głębsze niż przyjaźń. Pisali do siebie w taki sposób, jakby od siebie co chwilę uciekali tylko po to, żeby niemal od razu szukać się nawzajem i wracać do siebie. Rozkochiwali się w tych listach wzajemnie i w chwilę potem porzucali, wabili i odpychali. Jakby oboje się bali tego, co może się stać, gdy się spotkają. A tak wszystko toczyło się swoim normalnym rytmem - Halina była dla Andrzeja jak bezpieczna przystań, do której pisał, której się radził i żalił, nie mogąc doczekać się odpowiedzi. I którą, tylko w im samym wiadomy sposób, kochał i tęsknił za nią.


Czytanie tych listów to jak zaglądanie przez dziurkę od klucza, poznawanie życia Czajkowskiego i Janowskiej od innej, nieznanej dotąd strony. To jak dziecinne robienie "a kuku!" w ich intymne sekrety. Dozwolone podglądactwo. Przeglądanie cudzej korespondencji, za które nie grozi kara.
Czy to nie jest idealny materiał dla psychologów? Z jednej strony intymna korespondencja przypominająca powieść. Tyle, że bez fikcji. Z drugiej - świetna powieść psychologiczna.

Przeczytałam z zapartym tchem. Czy mi się podobało? Tak. Ale.
Zastanowiłam się nad tym zapisem korespondencji. To nie historia wymyślona przez jakiegoś pisarza, to się działo naprawdę. Zastanawiam się, ile emocji się w Czajkowskim i Janowskiej kumulowało przez te wszystkie lata. Jak utrzymywali siebie nawzajem w niepewności, która aż iskrzyła od uczuć. Mam wrażenie, że robili to oboje - i ona, i on. Mamili się wzajemnie. Andrzej czarował Halinę swoim talentem i właściwą muzykom wrażliwością, spojrzeniem na różne sprawy z odmiennego niż ona punktu widzenia. Szukał w niej inspiracji. A ona była jego muzą, gotową wiele dla niego poświęcić. 

Wyciągnęłam z tej książki jeden najważniejszy wniosek. Piszcie listy!



Anita Halina Janowska, ...mój diabeł stróż. Listy Andrzeja Czajkowskiego i Haliny Janowskiej
Wydawnictwo W.A.B.
Warszawa 2011
Wydanie III, zmienione i rozszerzone
Stron: 362




Diabelska korespondencja zasługuję na diabelsko dobre słodkości.
Co powiecie na cupcakesy z piekła rodem?



Aj! Cupcakesy z piekła rodem

Składniki na 10 dużych lub 30 małych sztuk:
  • 115 g mąki pszennej (pełnoziarnista górą!, ale jak nie mamy, to dajemy zwykłą)
  • 1 łyżeczka proszku do pieczenia
  • 80 g bardzo miękkiego masła/dobrej margaryny
  • 2 jajka
  • 90 g cukru
  • 2 łyżki mleka
  • 3 kopiate łyżki wiórków kokosowych - opcjonalnie
  • mały kubek śmietany kremówki - 30% lub 36%
  • łyżeczka cukru pudru lub miodu
  • kilka dojrzałych i słodkich moreli
  • łyżeczka cynamonu + dwie cukru pudru


Przygotowanie:
Nagrzej piekarnik do 190 stopni C. Wsyp mąkę do dużej miski, dodaj proszek do pieczenia, mięciutkie masło.margarynę, jajka, cukier, kokos i mleko i wymieszaj wszystko bardzo dokładnie. Możesz trzepaczką albo łyżką, musi powstać gładka masa. Do muffinkowej formy wyłożonej papilotkami nakładaj ciasto do 3/4 wysokości zagłębienia. Wstaw do piekarnika na 20 minut (jeśli masz małe foremki, czas pieczenia może być krótszy - ok. 15 minut - musisz sprawdzać na bieżąco drewnianym patyczkiem, czy po wbiciu go w muffinka wychodzi suchy; jeśli nie - piecz dalej), aż z wierzchu staną się złociste. Wyciągnij i dobrze ostudź.
Ubij bitą śmietanę: śmietanka musi być chłodna, dopiero co wyciągnięta z lodówki. Kiedy już będzie sztywna, dodaj cukier lub miód i jeszcze chwilę poubijaj.
Morele umyj, wytrzyj do sucha i poprzekrawaj na połówki, usuwając ze środka pestki. takie połówki pokrój na plasterki. Musisz to zrobić nie tnąc połówkę równolegle, tylko promieniście, czyli tak, że nóż rozchodzi się od tego zagłębienia, gdzie była pestka, w kierunku skórki - w ten sposób powstaną ładne kształty przypominające kształtem księżyce, kiedy są mniejsze niż połówki. Albo rogi diabełka właśnie. Plasterki trzeba kroić bardzo cienko, bo bita śmietana nie utrzyma zbyt ciężkich morelowych rogów. 
(Nie wiem czy dobrze wytłumaczyłam, w razie wątpliwości, pytajcie :) )
Na wierzch muffinki nałóż małą górkę bitej śmietany, po obu stronach umieść morelowy rogi i posyp po wierzchu cynamonem zmieszanym z cukrem pudrem.




Cykl recenzji Przy jedzeniu się (nie) czyta! powstaje we współpracy z portalem Bobyy.pl - także tam możesz znaleźć moje felietony literackie.

25 komentarze:

Nemi pisze...

Fajny pomysł z tym słodkim diabełkiem:)

KeJt pisze...

Świetny felieton i zabójcze tematyczne babeczki :-)

Kasia pisze...

Skojarzyło mi się: Aajj! Karramba! ;)

Kuchareczka pisze...

I sa diabelsko dobre :)

Kasia, FP pisze...

Aż się rozmarzyłam i wróciły wspomnienia, kiedyś pisałam tak z mężem, z tą różnicą, że dużo krócej :), e-maile (ale były cudowne) no i on został moim mężem :) muszę ją koniecznie przeczytać...Dziękuję

Anonimowy pisze...

Kuchareczko - bardzo lubię Twój blog, a także felietony co-piątkowe. Mam nadzieję, że nie będzieszmiała za złe, jeśli skrytykuję trochę Twoje ostatnie czytadło? W końcu o to chyba tu chodzi, aby komentować:)
Nie czytałam, ale chyba to zrobię, bo intrygujący temat dla mnie. Miałam 'do czynienia' z muzykami i już bez czytania tej książki wiem mniej więcej o co chodzi. Jest oczywiście kilka typów muzyków- mężczyzn i główny bohater nalezy do tych, którzy potrzebują odwiecznej emocji - kobiety, którą mogą stale uwodzić, mącić w jej życiu - bo staje się dla nich wówczas najlepszą muzą, emocją, dzięki której mogą tworzyć (wyzwalając wciąż na nowo uczucia). A ona,,,jak to kobieta, zmienną jest, potzrebuje adoratora - a muzyk? Stale komplementujący, lirycznie dobierający słowa, mający naturę NADwrażliwca, stale uwodzącego...już wiem, że ta książka mi się nie spodoba, bo: jestem idealistką i nie cierpię fałszerstwa i dziwnych małżeństw (patrz: Twój cytat nr1 z książki). Nie lubię też krętactw w wykonaniu panów, zwłaszcza muzyków, którzy imponują takim nie do końca zadowolonym z życia kobietom ( a ten bohater miał czym imponować - piszesz o karierze, najlepsze orkiestry, trasy koncertowe etc.) Nie piszesz kuchareczko także o tej Basi, mimo, ze cytujesz jej imię..kto to? córka? A jakie jest Twoje stanowisko? Bo tego brak w recenzji.
Zagadkowe jest to, że tyle lat można pleść o jednym i tym samym w listach! Zamiast rzucić się w wir miłości - skoro w ogóle takowa była? A może wszystko to tylko złudne ich marzenia o niby - idealnych partnerach dla siebie?!
Chyba szkoda mi kasy na taką lekturę:/

wiosenka27 pisze...

Babeczki sa super. A książka mnie zainteresowała:)

DominikaD pisze...

Śliczne babeczki ;)

Kuchareczka pisze...

Anonimko, dziękuję Ci za Twój komentarz. Jest bardzo cenny :) Dzięki Tobie dopisałam kilka zdań do recenzji, wydaje mi się, że potrzebnych. Jestem jak najbardziej za taką pozytywna krytyka od Ciebie. Jest motywująca. Mogę na nia czekać co piątek :) Dziękuję.

Kasiu, to dla mnie przyjemność :)

Aurora pisze...

diabelsko kusząca książka i cupcakesy ! Od czego zacząć... ba, od napisania do kogoś listu ;-)

Agnieszka pisze...

Podobają mi się te diabelskie cupcakes. Podoba mi się także pomysł z dodaniem pełnoziarnistej mąki. Muszę zrobić takie "diabełki". :)

Kuchareczka pisze...

Bo pełnoziarnista mąka jest o niebo lepsza, niz biała :)

Tak, piszmy listy!

Majana pisze...

Asiu, pięknie to opisałaś. Ciekawa lektura takie listy.
Masz tam jedną małą pomyłkę:
"Zastanawiam się, ile emocji się w Czajkowskim i Janowskim kumulowało przez te wszystkie lata."
Chyba - Janowską ;-).
I tak technicznie, w 3 akapicie zaczynającym się od słów: "Mój diabeł stróż", one chyba powinny być w cudzysłowie.

Przepraszam za te uwagi,ale tak od razu na gorąco mi sie rzuciło to w oczy.

Babeczki cudne, w sam raz do lektury:). Całuję cieplutko, mam nadzieje,ze sie nie gniewasz.

:*

Kuchareczka pisze...

Janowskim, dobre :D Musiałam się zamyslić, dzięki Madziu :* I tak, "Mój diabeł stróż" juz poprawione. Dziękuje za uwagi, do głowy by mi nie przyszło się gniewać, ja sie ciesze z uwag, bo to oznacza, że może być jeszcze lepiej. Pozytywnie :)
Dziękuję kochana! :)

Majana pisze...

Asiu :**

Kamila pisze...

Chętnie przeczytam, bardzo podobają mi się rogate babeczki! Miłego weekendu!

bastamb pisze...

Diabełek super...pozdrawiam...

Asia pisze...

Jak zawsze Twój opis książki mnie zachwycił i mam ochotę natychmiast pobiec do księgarni i ją kupić :-)
Babeczki diabelskie i smakowite ;-)
Pozdrawiam serdecznie

sandrula pisze...

rany jakie babeczki! złoooooooooooooooo słodkie złooooooooooooooooooooooo :D:D:D :P:P:P

ilka_86 pisze...

świetna książka, pięknie opisana!:) A co do babeczek... są po prostu urocze:)

Beata pisze...

Te babeczki wyglądają obłędnie :) Świetny pomysł

Kuchareczka pisze...

Dziekuję :) :*

Pluskotka pisze...

Oj denerwowałabym się bardzo na tę książkę czytając ją. Jeśli kocha, to niech się żeni. Jak nie kocha, to niech dupy nie zawraca. Ale ja jestem mało romantyczna, może nie zrozumiałam co tak naprawdę między nimi było.

Joanna pisze...

Co to za diabeł z pomarańczowymi rogami? Pyszny diabeł jak mnienam:-)

Kuchareczka pisze...

Oj, pyszny był :)

Prześlij komentarz

Related Posts with Thumbnails