• RSS

piątek, 18 listopada 2011

Przy jedzeniu się (nie) czyta! - Paryski ekspres


Dziś kolejna pozycja z cyklu Przy jedzeniu się (nie) czyta! Nie wiesz o co chodzi? Informacje o moim copiątkowym cyklu felietonów kulinarno-literackich Przy jedzeniu się (nie) czyta! znajdziesz tutaj.


Przeczytałam książkę. Później przeczytałam jej recenzje. I jestem w kropce. Coś tu ewidentnie nie gra. Bo wszystkie opinie o książce, jakie przeczytałam, są świetne. Wysokie noty, górne rejestry gwiazdkowej skali ocen. Wszystko brzmi i wygląda wspaniale, tyle że mnie się Paryski ekspres wcale nie podobał. No cóż, zawsze musi być jakaś pierwsza opozycja. Nawet (albo
przede wszystkim) literacka.

Nie o to chodzi, że książka jest zła. O nie, jest fantastyczna. Że nie ma fabuły – nie, ma wyraźną. Że jest bezbarwna – strony tryskają literacką tęczą. No to co jest nie tak?

Zagmatwanie. Ekspres nie jest łatwy. A ja przez niego zostałam wstrząśnięta, niezmieszana (lub na odwrót). Pierońsko ciężko mi się brnęło przez tę książkę. Choć fabuła jest wyraźna: Kees Popinga, ułożony 40-letni Holender wiedzie sobie spokojne życie w Groningen, dopóki nie zostaje zwolniony z pracy. I tu puszczają mu wszystkie od dawna tłumione hamulce moralne. Rzuca wszystko i wyjeżdża do Amsterdamu, do byłej kochanki swojego szefa – Pameli. Rzeczą, której najmniej się spodziewa (a która oczywiście się zdarza) jest odrzucenie jego zalotów przez kobietę. Pamela wyszydza go i, dobitnie mówiąc, każe mu iść w diabły. Kees, nie zastanawiając się za długo, dusi kochankę, po czym zwija manatki i jedzie nie gdzie indziej, jak do Paryża.


I tu zaczynają się francuskie smaczki, czyli Paryż lat 30. Gazowe latarnie na ulicach, ciemne zakątki, duszne i ciasne bary i kawiarnie z miniaturą społeczeństwa w środku: od radców i bogatych klientów po oszustów, złodziei i prostytutki. Ale klimat daleki jest od bohemy, bo Keen, który zaczyna prowadzić subtelną grę z prasą i policją, wodząc ją za nos, ostatnią rzeczą, o jakiej myśli, jest posmakowanie artystycznej strony życia. Zamiast tego można obserwować zmiany w psychice człowieka zmieniającego się na kolejnych kartkach książki. Tu muszę oddać honor Simenonowi, bo portret psychologiczny głównego bohatera jest literackim mistrzostwem świata. Autor nie mówi wprost, czy główny bohater jest szaleńcem, wyrachowanym mordercą czy po prostu głupcem, a zamiast tego daje czytelnikowi pstryczka w nos, jakby chciał rozbudzić ciekawość: A domyśl się czytelniku sam.


Nie odpowiada mi język Simenona. To, jak pisze. Zamiast skupić się na historii, odpływałam myślami gdzieś daleko. Paryski ekspres po przeczytaniu zostawił mnie z mnóstwem pytań, tych dużych, na przykład o wolność i małych, jak choćby o głównego bohatera. I mimo refleksji, książka mnie nie przekonała. Ciężko mi się ją czytało. Poplątana, a nie prosty, trochę jak wyzwanie, któremu nie mam zamiaru sprostać, bo czuję, że i tak nie wygram. I nawet fantastyczne, lekko pożółkłe kartki i dobrze dobrana czcionka mnie nie przekonały, choć to są jedne z tych rzeczy, dla których gotowa jestem wiele wybaczyć. Ale niestety nie tu.

Georges Simenon – Paryski ekspres
Tłumaczenie: Krzysztof Teodorowicz
Warszawa 2011
Wydanie I
Stron: 230
Wydawnictwo:


Oczywiście, najprościej byłoby, gdybym zrobiła jakieś francuskie słodkości. Albo ciasteczka w kształcie ekspresu, utrzymane w klimacie kolejowym. Ale to by było za proste. Poza tym „idzie nowe” i chcę pozostać na tej fali nowości. A więc moje klasyczne małe kruche ciasteczka. Na dobre mieszkanie, na dobre zmiany. Na dobry początek.

 (a gdzie ciasteczko?)

Ciasteczka na dobry początek

Składniki na ok. 50 sztuk:

    * 1/2 kg mąki
    * szczypta soli
    * 100 g cukru
    * 2 jajka
    * 250 g schłodzonego masła
    * szczypta zmielonego kardamonu
    * do zabarwienia: na żółto - kurkuma, na czerwono - czerwony barwnik spożywczy

Przygotowanie:
Z mąki usyp górkę, dodaj szczyptę soli i cukier. W środku mącznej górki zrób wgłębienie, wbij w nie jajka i wkrój kawałki masła. Składniki posiekaj szerokim nożem, dodaj kardamon i do jednej części kurkumę, do drugiej barwnik. Zagnieć ciasto i wyrób je ręcznie na jednolitą, gładką kulę. Zawiń ją w folię i wstaw do lodówki na godzinę.
Rozgrzej piekarnik do 180oC. Po wyjęciu ciasta z lodówki rozwałkuj je na placek o grubości ok. 4 mm (czyli nie za gruby, nie za cienki – bo będzie się rwać). Foremką wykrój ciasteczka i ułóż na blasze wyłożonej papierem do pieczenia i piecz 10-12 minut.



Cykl recenzji Przy jedzeniu się (nie) czyta! powstaje we współpracy z portalem Bobyy.pl - także tam możesz znaleźć moje felietony literackie.

19 komentarze:

Kasia pisze...

Już się nie mogłam doczekać piątku dla twojej recenzji :)

Wiewióra pisze...

Doskonale Cię rozumiem. Choć "Paryskiego ekspresu" nie oglądałam podobnie miałam z "Nazywam się Czerwień" Orhana Pamuka. Książka noblistka ale napisana innym, ciężkawym językiem. Recenzje miała świetne i bardzo próbowałam się w nią wciągnąć ale nie dałam rady.
Pozdrawiam cieplutko bardzo zaintrygowana nowym wnętrzem i innym światłem na zdjęciach :)

Kuchareczka pisze...

Dokładnie tak :)

Sue pisze...

Ja również nie raz natknęłam się na książkę, nad którą wszyscy wzdychali, polecali i nie wiadomo co jeszcze- a w rzeczywistości była nudna jak 'flaki z olejem'. ;p
Muszę to powiedzieć: jakie słoodki talerzyk!! No i ciasteczka też, oczywiście :)

kuchennefascynacje pisze...

Urocze, takie kolorowe :)

ewelajna pisze...

To wygląda tak, jakby wszyscy bardzo chcieli na siłę wypromować tę pozycję, ale przychodzi ktoś normalny i okazuje się, że dopiero ona miał rację:)
Ciasteczka urocze! Dobrych tych zmian i dobrego całego czasu na nowym!

Dalia pisze...

Fakt, dlatego już uważniej dobieram sobie lektury - każdy na swój sposób odbiera teść książki i niekoniecznie może się to zgadzać z moimi odczuciami.
Ciasteczka prezentują się bardzo radośnie na "słodkich" talerzykach.
Pozdrawiam :)

asieja pisze...

zatem książki nie przeczytam, ale ciasteczka chętnie.. schrupałabym!

jeju, Asiu, opowiedz mi coś więcej o tej przeprowadzce!

Majana pisze...

Ciekawie opisałaś. Powiem Ci,że zainteresowałaś mnie tą książką, no,ale na razie mam co czytać;).

Ciasteczka urocze Asiu. :))
Pozdrawiam:)

atina pisze...

Urocze ciasteczka!

Aurora pisze...

Chcę mieć kuchnię pełną takich serduszek! A zmiany... zmiany chyba są zawsze na lepsze. Tak mi się dziś wydaje.
Buziol!

anlejka pisze...

Z nożem na ciasteczka?!

basia pisze...

wiem, jak to jest czekac na internet...dobrze, ze masz slodkie ciasteczka, zawsze to troszke przyjemniej..

Kuchareczka pisze...

Sue, dziękuję! :)
Basiu - oj tak, juz mi to doskwiera. Ale masz rację - od czego sa ciasteczka?
Anlejko - tylko z nożem! ;)
Auroro - i mnie sie tak wydaje :)
Majanko - uściski kochana!
Asiejko - może nawet ci coś naskrobię i poślę w kopercie? :)

anlejka pisze...

Ale to nóż! A potem serca krwawią!

Ivka pisze...

Ja też czasami tak mam że jestem w opozycji do reszty zachwyconych czytelników. Po prostu nie chwyta mnie za serce i już.
A ciasteczka śliczności :)

Kuchareczka pisze...

e tam krwawią. Cukrem sypią ;)

Veggie pisze...

dla mnie ciasteczka są o wiele bardziej kuszące niż książka, są śliczne i tak delikatnie wyglądają, jak płatki róży :-)

Kuchareczka pisze...

To miłe Veggie! :)

Prześlij komentarz

Related Posts with Thumbnails