Kilka dni temu Żywiec przysłał mi mały upominek pod choinkę: jasne piwa i gadżety od Paulanera. Złożyło się idealnie, bo wymyśliłam sobie na te święta upiec piernik inny od wszystkich, które robiłam do tej pory. Prosty wniosek: ciasto na piwie.
Zaraz potem przegrzebałam Internet i blogi w poszukiwaniu przepisu i jest! Znalazłam u
Ani. Jako jedyny był przepisem, do którego mogłam wykorzystac jasne piwo, a nie ciemnego Guinessa. Problem w tym, że lubię ciemne pierniki, a te na jasnym piwie wychodzą bledziutkie. Ale wystarczyło dosypać kakao i problem z głowy.
Jeśli chodzi o piwo, najlepiej do tego ciasta użyć właśnie jasnego. Jeśli macie w domu ciemne, skorzystajcie raczej z innego przepisu, gdzie w składnikach jest ciemne piwo (jest ich w internecie sporo) niż zmieniajcie ten przepis. To naprawdę ma znaczenie. Piwa ciemne i jasne mają inne właściwości. Wyjaśnię to na przykładzie Paulanera.
Oba piwa są pszeniczne, mają prawie tyle samo ekstraktu chmielowo-słodowego, alkoholu i kalorii (różnią się nieznacznie o ok. 0,2%). I na tym różnice się kończą.
Jasny Paulaner ma świeży, łagodny smak i owocowo-drożdżowy aromat. Pachnie lekko korzennie, goździkami i miodem, przez co idealnie nadawała się do mojego piernika. Jest naturalnie mętny, z wysoką pianą. Produkuje się go metodą bez filtrowania, przez co zawiera więcej witamin, minerałów i mikroelementów niż piwa filtrowane.
Ciemne piwo zawiera w sobie więcej ciemnego słodu pszenicznego, dzięki czemu jego barwa nie jest miodowa, a kasztanowa. Jest bardziej wyrazisty w smaku, bardziej intensywnie też pachnie.
Piernik na jasnym piwie ma łagodny, słodki smak. Można w nim wyczuć aromat piwa, ale nie jest dominujący i nie pachnie alkoholem. Podobno jest tak, że używając trunków w kuchni (smażąc, piekąc, gotując), podczas obróbki termicznej alkohol wyparowuje, pozostawiając jedynie smak. To by się zgadzało z piernikiem. Jest bardzo puszysty, miękki i lekko wilgotny. A jeszcze ze śliwkami i przełożony kremem czekoladowym - poezja!
Piernik na piwie (jasnym)
przepis od
Ani
- 400 g mąki
- 1 łyżeczka sody
- 100 g masła
- 30 g cukru pudru
- 3 jajka
- 170 g cukru kryształu
- 170 g miodu
- 1/2 szklanki jasnego piwa
- 2 łyżki kakao
- 2 łyżki przyprawy do pierników
- 1/2 szklanki suszonych śliwek
- krem do przełożenia: 250 g gęstej śmietany (12 lub 18%), łyżka cukru pudru, 1-2 łyżki kakao
Przygotowanie:
1. Miód podgrzewamy na małym ogniu. Dodajemy cukier kryształ. Mieszamy ogrzewając aż cukier się rozpuści. Nie doprowadzamy do zagotowania, podgrzewamy tylko tyle aby rozpuścić cukier.
2. Żółtka ucieramy z cukrem pudrem i masłem. Białka ubijamy na sztywną pianę.
3. Mąkę przesiewamy z sodą i przyprawą piernikową.
4. Do masy żółtkowej dodajemy letni miód, mąkę z przyprawami i gdy składniki się połączą dodajemy piwo. Mieszamy aż ciasto będzie gładkie. Do ciasta dodajemy pianę z białek i delikatnie mieszamy (łyżką! nie mikserem).
5. Ciasto przelewamy do wąskiej i długiej keksówki. Ciasto powinno sięgać najwyżej do 3/4 wysokości, bo dosyć mocno wyrasta. Pieczemy przez ok. 40-50 minut w temperaturze 170 – 180 stopni C. Sprawdzamy patyczkiem czy piernik jest upieczony.
6. Po upieczeniu ostudź ciasto i przygotuj krem. Wymieszaj śmietanę, cukier puder i kakao. Pokrój piernik wzdłuż na trzy warstwy. Nałoż krem na pierwszą i przykryj drugiem plackiem. Z drugim zrób to samo i przykryj trzecim. Trzeciego już nie smaruj kremem.
Piernik najdłużej świeży pozostanie, gdy owiniesz go folią aluminiową i schowasz w ciemnym, chłodnym miejscu.
Smacznego!
Dla piwoszów znalazłam jeszcze ciekawostkę o tym, jak nalewać piwo, żeby wydobyć najlepszy aromat:
Szklankę do piwa pszenicznego najlepiej przepłucz lodowatą wodą, co ułatwi ci kontrolowanie pianki. Ważne, byś w trakcie nalewania trzymał szklankę ukośnie. Butelkę oprzyj na brzegu szklanki i powoli przelewaj do niej złocisty płyn, a otrzymasz piękną koronę piany. Piwo pszeniczne jest piwem z charakterem. Najpierw wlej do szklanki trzy czwarte zawartości butelki, potem lekko nią wstrząśnij, by podniósł się osad drożdży i wlej resztę, nadając swojemu piwu indywidualny charakter.
O produkcie:
Paulaner, piwo pszeniczne obj. alkoholu 5,5%, zaw. ekstraktu 12,5%
Wytwórca: Browar Paulaner
Pochodzenie: Monachium, Niemcy
Dystrybutor w Polsce: Żywiec
pojemność: 400 ml
Nieodmiennie twierdzę, że odpychają mnie książki, w których główna bohaterka wiedzie szczęśliwe życie, po czym w jeden dzień traci pracę, nakrywa narzeczonego na zdradzie z najlepszą przyjaciółką, dostaje wyniki badań i dowiaduje się, że ma raka, a na domiar wszystkiego własni rodzice mają ją w nosie. 
Oba piwa są pszeniczne, mają prawie tyle samo ekstraktu chmielowo-słodowego, alkoholu i kalorii (różnią się nieznacznie o ok. 0,2%). I na tym różnice się kończą.
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.JPG)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
Jest śmieszno i straszno jednocześnie. Śmieszno, bo
komuna w kapitalizmie jest absurdem samym w sobie. Para autorów
szybko przekonuje się, że ten śmiech może być jednak śmiechem przez łzy. Świetnie
opisana próba przywrócenia nieprzywracalnego, która pokazuje, że dobrze, że za
niektórymi rzeczami tęsknimy – dopóki tylko tęsknimy i nie przyjdzie nam do
głowy urządzać powtórki z rozrywki. Czysta satyra na naszą kapital(istycz)ną
rzeczywistość. 
.jpg)
.jpg)
Od lipca śledzę doniesienia o ekshumacji w mediach:
dziennikarze pisali o tym w gazetach, trąbiono w telewizjach i stacjach
radiowych. Największe poruszenie wywołały newsy o Pileckim i Nilu. Tymczasem Małgorzata
Szejnert ponad 24 lat temu zaczęła badań sprawę tajemniczego znikania więźniów
politycznych straconych w warszawskim więzieniu na Rakowieckiej. Nie wiadomo
było, gdzie byli chowani – nie było żadnych oficjalnych dokumentów, śladów, a
tym bardziej osób, które by o tym otwarcie mówiły. Szejnert nie dała za
wygraną. Niestrudzona dziennikarka pukała bladym świtem do drzwi zakrystii,
chodziła w kółko po „Łączce” szukając najmniejszych śladów, które mogłyby
zwrócić jej uwagę, nauczyła się czytać grube akta między wierszami. Poświęciła
swoją książkę bohaterom wojennym, których władza ludowa starała się wymazać z
kartotek, archiwów i ludzkiej pamięci. Przez kilkadziesiąt lat synowie, córki,
siostry i żony żołnierzy 1 listopada nie mogli jeździć na groby swoich
bliskich. Bo nie mieli gdzie. 
Reportaż Małgorzaty Szejnert jest hołdem złożonym tym
zasłużonym, którzy w zamiarze władz PRL mieli stać się bezimienni. Dziennikarskie
śledztwo, przy którym momentami aż wstrzymuje się oddech. Nie mogłam nadziwić
się, że dopiero po 24 latach od ukazaniu się pierwszego wydania książki, IPN
podjął prace ekshumacyjne. Kolejna zagadka, której nie zrozumiem, bo logika
podpowiadałaby inne rozwiązanie. Może dlatego, że logicznych rozwiązań w PRLu w
ogóle było niewiele.
